Büyümek, olgunlaşmak, ebeveynlerden uzaklaşmakla paralel süreçler diyebliriz.
Yetişkin birey olmak için aileyle bağımlı ilişkiyi ayrıştırmayı gerekiyor. Bu kopuş tamamen bağları koparmak değil sadece anne babanın çocuğu olmaktan çıkıp, aynı zamanda kendi hayatının mimarı olmak anlamına geliyor.
Evlendikten sonra yeni bir aile kuruluyor ve bu çekirdek aileye uyum süreci başlıyor. bu uyum süreci aynı zamanda kök aileden yavaşça uzaklaşma kendi hayatının sorumluluklarını üstlenme anlamına da geliyor.
Bunu bir ağaca benzetebilirsiniz. Ağacın kökleri aşağıya doğru büyür, dalları yaprakları uzadıkça kökünden uzaklaşır. Yeşerir, meyve verir. Ama kökleri oradadır.
Kökleriyle gövdesiyle dallarıyla aynı ağaçtır.
Eğer kökünden uzaklaşamazsa dalları, yaprakları olmaz büyüyemez.
Peki, kök ailemizden uzaklaşmak ya da uzaklaşmamak kötü bir şey mi?
Makul derecede sağlıklı sınırlar koyarak yapıyorsak, elbette değil.
Kök aileyle ilişkileri koparmadan, nezaketle, saygı çerçevesinde sürdürmek oldukça faydalı